|
به مناسبت درگذشت استاد کیشو کوروکاوا، معمار شهیر ژاپنی،
بخش نمایشگاه این شماره از آرک نویز، ضمن معرفی تعدادی از آثار ایشان، تصاویری از
آنها را به نمایش گذاشته است.
برای مشاهده گالری کارهای کیشو
کوروکاوا اینجا کلیک کنید.
موزه
Flower Hill
طراحی: می 1997 – مارس
1998
ساخت: می 1998 – فوریه 1999
سازه: فولاد و بتن مسلح
ایده طراحی
سایت در شهر
Naga،
در امتداد رودخانه
Kino،
واقع می باشد. شهری که معروف به زادگاه دکتر Seishu
Hanaoka، کسی
که
موفق به انجام اولین عمل جراحی با استفاده از گیاهان به منظور بی
حسی عمومی شده، می باشد. این موزه مرکز اصلی ارتقا زراعت، عمل
آوری و فروش گیاهان منسوب به دکتر
Seishu Hanaoka
است.
ساختمان موزه بر روی قله یک تپه واقع شده و مشرف به پارک کشاورزی
در دامنه تپه به سمت جنوب است. شکل بنا با در نظر گرفتن خطوط محیط
دامنه تپه، فرم یک بیضی را تشکیل می دهد که در هماهنگی کامل با
شرایط جغرافیایی و محیط طبیعی پیرامون است. یک رستوران، سالن چند
منظوره، سالن نمایشگاه و دیگر امکانات در قسمت خارجی بنا در امتداد
رواق پیرامون استخر واقع شده اند. سیستم سازه ای دیوار جهت بیشترین
استفاده از فضای مفید، بدون ستون بنا گردیده است. فرم بیضی جهت
تامین روشنایی آسمان بر روی لابی ورودی و شکافی بین جناح شمالی و
جنوبی خلق گردیده و یک سایه بان شیشه ای شفاف و پهن برای تراس
رستوران در نظر گرفته شده است. بنابراین لند اسکیپ، باد طبیعی و
سایه روشن با موفقیت در داخل بنا در نظر گرفته شده و یک معماری با
شفافیت و نور فراوان خلق گردیده است.
موزه دایناسور
Fukui
طرح/ اجرا: 2000- 1996
سازه: فولاد و بتن مسلح
یک زیر زمین و 3 طبقه
اولین موزه دایناسور
ژاپن و مرکز تحقیقاتی در شهر
Katsuyama
واقع شده و بزرگ ترین سایت حفاری ماقبل تاریخ در ژاپن می باشد.
بازدیدکنندگان ابتدا با استفاده از یک پلکان متحرک از طبقه همکف
وارد موزه شده، سپس از میان نمایشگاهی از فسیلهایی فرو رفته در
داخل صخره عبور کرده و سرانجام به طور ناگهانی وارد یک سالن
نمایشگاهی بسیار بزرگ می شوند. نحوه قرارگیری بنا در سایت به گونه
ای است که گویی در مرکز توپوگرافی مدفون شده و شکل بیضی چرخیده شده
انتزاعی که بخش پژوهش می باشد در قسمت بیرونی واقع گردیده است.
استادیوم اصلی
Oita
مکان: شهر
Oita،
ژاپن
طرح/ ساخت: 2001- 1996
سازه: فولاد و بتن مسلح
استادیوم
Oita
به عنوان میدانی برای بازیهای جام جهانی در سال 2002 برگزیده شده
بود، اما هنگام بازدید دومین هیات ژاپنی مسابقات ورزشی 2008، تصمیم
به گسترش آن گرفته شد، تلاشی در جهت مبدل شدن به پارک ورزشی جامع
چند منظوره و با مقیاس بزرگ. امکانات مورد نظر جهت ترکیب شدن در
بخش خارجی استادیوم اصلی شامل موارد زیر است:
یک مرکز عمومی آمادگی
برای خدمت، یک مرکز تحصیلی- اقامتی، یک استخر گیاه شناسی، 2 زمین
ورزشی چند منظوره، 2 زمین آموزش فوتبال و راگبی، یک زمین بیسبال،
11 زمین تنیس و ... .
همچنین استادیوم اصلی از فضای بازی جهت انجام فعالیتهایی به جز
فوتبال یا راگبی تشکیل یافته است. بعلاوه استادیوم سالانه می تواند
برای رویدادهایی همچون برگزاری کنسرت مورد استفاده قرار گیرد. برای
افزایش حس بودن در زمین فوتبال، جایگاه تماشاچیان درست در لبه زمین
واقع شده که این نوع قرار گیری برای ورزشهای دو ومیدانی ایجاد
مزاحمت می کند، اما با استفاده از سیستم قابل جمع شدن صندلی ها این
مشکل بر طرف گردیده. به موجب قوس نرم کروی شکل، استادیوم به خوبی
با محیط خود پیوند می یابد. انتخاب شکل کره این امکان را فراهم می
سازد تا بخش قابل جمع شدن به موازات سطح آن حرکت کند. استفاده از
پانلهای مدرن با پوسته تفلون با %25 نفوذپذیری نور نیاز به نور
پردازی مصنوعی را در طول روز بر طرف می نماید. به منظور استفاده
مرتب از نور خورشید سقف بیضی شکل در طول محور شمال- جنوب حرکت می
کند.
سازه لوله ای شکل قوس،
همانند نوعی سازه فضاکار، مدلل ترین طراحی برای این پروژه است.
همچنین وسعت زیاد سایت، اجرای این نوع سازه را ممکن می سازد. یک
شکاف جهت تهویه بین سقف و جایگاه تماشاگران برای رسیدن به دو هدف،
استفاده از منظره کوهستان و ایجاد آسایش برای تماشاچیان در فصل
تابستان، در نظر گرفته است. همچنین این شکاف، احساس محبوس بودن در
استادیوم را از بین می برد.
 استادیوم شهر
Toyota
طرح/ ساخت: 2001- 1997
سازه: فولاد و بتن مسلح
استادیوم
Toyota
به مناسبت پنجاهمین سالگرد تاسیس شهر
Toyota
در مجاورت پل
Toyota
طراحی شده بود. این پل، یک بخش از مسیر پیاده شهر بوده و فضای
بیشتری را به پیاده رو اختصاص داده تا ماشین ها و جاده ها. همچنین
پله های متحرکی را با دسترسی مستقیم به ساحل فراهم می سازد.
بعلاوه، پل، مسیر پیاده مستقیمی برای تعداد زیادی از مردم پیش بینی
می کند تا در هنگام بازیهای فوتبال یا دیگر رویدادها افراد را به
سمت میدان استادیوم هدایت نماید.
استادیوم
Toyota
در ابتدا به منظور جای دادن 60000 تماشاگر طراحی شده بود و به
عنوان یکی از پانزده شهر برگزیده برای بازیهای نیمه نهایی جام
جهانی ژاپن انتخاب شده بود. بعد از انتخاب کره جنوبی و ژاپن به
عنوان میزبان مشترک بازیهای جام جهانی، تعداد این شهر ها به ده عدد
کاهش یافت و شهر
Toyota
در Aichi
علی رغم اینکه سومین شهر بزرگ و پر جمعیت است، کنار گذاشته شد. در
نتیجه، طرحی که در دست تهیه بود، مجددا مورد بررسی قرار گرفت تا
اینکه گنجایش آن به 45000 نفر کاهش داده شد. به دلیل کاربرد چند
عملکردی، یک سقف متحرک به طرح جدید افزوده شد. پایه های دیوار
خمیده افقی بخش نشیمن تماشاگران را تقویت می کند و چهار دیرک مستقل
بزرگ، وزن سقف را تحمل می نمایند. هر دو بال سقف معلق، شکل سنتی
سقفهای ژاپنی را به یاد می آورند و برای قادر به حرکت ساختن سقف
سبک وزن در طول ریلها، به موازات یکدیگر طراحی شده اند.
از آنجایی که استادیوم
Toyota
منحصرا برای بازیهای با توپ طراحی شده، و از این نظر با استادیوم
Oita
متفاوت است، جایگاه تماشاچیان قادر به گسترش تا نزدیکی زمین بازی
می باشد. این ویژگی شاید آن را به معتبر ترین استادیوم فوتبال جهان
مبدل سازد. تمام بنا متشکل است از یک سازه فولادی با پوشش ورقهای
پیش ساخته ضد آتش که روی هم رفته این امر کاهش وزن ساختمان را در
پی دارد.
اداره مرکزی انجمن پرستاران ژاپن
طرح: آوریل 1999-
نوامبر 2001
ساخت: ژانویه 2002- مارس 2004
سازه: فولاد و بتن مسلح
8 طبقه + 2 طبقه زیر زمین
Omote Sando
یکی از زیبا ترین خیابانهای ژاپن است، متصل به ناحیه ای با فروشگاه
های مدرن در خیابان اصلی و مغازه های کوچکتر در خیابانهای عقب تر.
بنای اداره مرکزی انجمن پرستاران ژاپن به تازگی در سایت قدیمی این
اداره با الحاقاتی در پس آن ساخته شده است. موضوع اصلی طرح چگونگی
برقراری ارتباط و همزیستی هماهنگ بین ساختمان و خیابان
Omote Sando
با حفظ عملکرد و طبیعت آشکار اداره مرکزی انجمن پرستاران می باشد.
روش اول: خلق فضای
عمومی به عنوان یک پارک که با عقب روی از سایت در تناقض با نمای
مغازه های ردیف شده در خیابان
Omote Sando
قرار دارد.
روش دوم: حفظ تداوم
هویت فروشگاه های خیابان اصلی توسط جا نمایی مغازه های کوچک در
طبقات اول و دوم.
روش سوم: خلق یک شکاف
باز که به شکل پلکان و کافه ای در پشت آن از وسط ساختمان عبور می
کند.
این روشها بر اهداف و
عقاید انجمن که مبتنی به یاری رساندن به جامعه محلی است و فعالیت
های آنها تاکنون تا ثیرگذار بوده است.
موزه تاریخی و فرهنگی
Nagasaki
مکان: شهر
Nagasaki
، ژاپن
طراحی: فوریه 2003- فوریه 2004
دوره ساخت: جولای 2003- آگوست 2005
دو طبقه + یک طبقه زیرزمین
هدف اصلی، طراحی یک
موزه تاریخی در محیط شهری با شعار "هماهنگی با عصر مدرن" است. در
حالی که بخش خارجی ساختمان اصلی به یک انبار شباهت دارد، استفاده
از مصالح و تکنولوژی جدید ترکیب عصر مدرن و تاریخ را به همراه
دارد. دو سقف بنای اصلی با ساختمان دفتر بازسازی شده رییس کلانتری
خط آسمانی هارمونیک ایجاد می کند. علاوه بر این دیوارهای سنگی
خارجی با کوهستان پس زمینه پیوند خورده و منظری جذاب از کل سایت
بوجود می آورد.
راندمان اقتصادی و
عملکردی طرح به کمک سادگی، انسجام و سیرکولاسیون آشکار آن برای
بازدید کنندگان بدست آمده است. یک تالار بین موزه بازسازی شده و
بنای اصلی به عنوان ورودی اصلی، ساختار فضایی معینی برای بازدید
کننگان فراهم می آورد. فضای تفریحی وسیعی در این تالار که در طبقه
اول واقع شده شامل کارگاه هنری
Nakasaki
و فروشگاه موزه می باشد. جهت حفظ جنگل در شرق سایت فضای درختکاری
وسیعی طراحی شده بدین صورت موزه به عنوان بخشی از جنگل محسوب می
شود. بعلاوه، پلی بین موزه اصلی و کتابخانه دولتی جهت فراهم نمودن
پیوند عملکردی مناسب بین دو بنای فرهنگی ساخته می شود.
این طرح برنده جایزه
بهترین نور پردازی و بهترین بنای سال 2005 شده است.
 مرکز هنری ملی توکیو
مرکز هنری ملی توکیو
با دو طبقه زیرزمین و 6 طبقه در
Roppongi
توکیو واقع شده است.
Roppongi
ناحیه ای است واقع در مرکز شهر که بخاطر دفاتر خارجی، فروشگاه ها و
رستورانهای متعددش مشهور است. بنا تشکیل یافته از اتاقهای بسیار
بزرگ بدون ستون، هر کدام 2000 متر مربع، یک کتابخانه، سالن
اجتماعات، رستوران، یک فروشگاه و یک کافه. این موزه با مساحتی بالغ
بر 45000 متر مربع، بزرگ ترین موزه ژاپن می باشد. مرکز هنری ملی
توکیو مکانی جهت بایگانی کارهای هنری نیست، بلکه فضایی است جهت
نمایش عمومی آثار هنری. در بزرگ ترین نمایشگاه ژاپن، نمایشگاه
Nitten،
که توسط گروه هنرهای زیبای ژاپن مورد حمایت قرار گرفته، با در نظر
گرفتن فضایی در حدود 100000 متر مربع، یا بیش از 5 "بلوک" نمایش،
سالانه کلکسیونی بالغ بر 12000 اثر هنری به نمایش در می آید.
یک "بلوک" نمایشگاهی
می تواند توسط پارتیشن به فضاهای کوچکتری تقسیم گردد. و این آغازگر
اولین بنای چند عملکردی در نوع خود می باشد، آن را می توان یک
ماشین نمایش عظیم الجثه نامید. جهت مقابله با فضای نمایشگاهی
ماشینی، نمای تالار و طرح مواج شفاف بسیار بزرگ در نظر گرفته شده
است. با رشد درختان محیط موزه، تالار در فضای جنگل محبوس می شود.
همچنین در این تالار دو مخروط وارونه وجود دارد که بخش بالایی هر
دو از رستوران و کافه تشکیل یافته است.
این تالار با شهر
Roppongi
به عنوان قسمتی از خیابان، پیوند بر قرار کرده که شاید بتوان آن را
المان شب هنگام این شهر نامید. این طرح برنده جایزه بین المللی
معماری
Athenaeum
شیکاگو در سال 2006 است.
Spazio Brera Ginza
دوره طراحی: فوریه
2003- فوریه 2004
دوره ساخت: ژانویه 2004- ژون 2005
10 طبقه و یک طبقه زیر زمین
Spazio Brera Ginza
نمونه ای از معماری فراکتال است که تنها گوشه های زمین با شکل
نامنظم به صورت منحنی اجرا شده اند. از طبقه سوم به پایین تا
زیرزمین توسط مغازه ها اشغال شده است. از طبقه 4 به بالا ادارات
جای گرفته اند. سطوح شیشه ای مسطح بوده و خطوط افقی، ظاهری نرم و
منحنی وار به بنا می بخشند.
 موزه هنر شهر
Fukui
طرح- اجرا: 1993- 1996
3 طبقه،یک پنت هاوس و یک طبقه زیر زمین
این موزه هنر در پارک
Municipal
شهر Fukui
واقع شده است. نمایش دایمی اکثر آثار مجسمه سازی
Hariatsu Takada
شفافیت موزه را به همراه دارد.همچنین برخی از این آثار در فضای
بیرونی به نمایش در می آیند، و در اینجاست که گشایش فضایی موزه
قابل درک می گردد. اما برعکس، کارهای نمایش داده شده در بخش مرکزی
نمایشگاه با قرارگیری در کنار دیوارها، یادآور---- تاریخی می
باشند. معماری مطابق خطوط فراکتال منحنی پویا است که با پیروی از
خطوط لند اسکیپ پارک محوطه طراحی شده است. پیش آمدگی لبه بام جهت
حفاظت ساختمان از برف زمستان و آفتاب مستقیم تابستان توسعه یافته و
سطح دیوار شیبدار و پرده های مواج فضای بیرونی را از آفتاب بعد از
ظهر محافظت می نماید.
برای مشاهده سایر کارهای کیشو
کوروکاوا اینجا کلیک کنید.
|
